Konstandinos Kawafis

 

Nie myśląc, co mi czynią, bez wstydu i litości
zbudowali dokoła mnie mury wyskokie, wielkie

I teraz siedzę tu, i męczę się w beznadziejności,
i o niczym już innym nie myśli umysł żarty przez mękę.

Kiedy wznosili mury, czemuz byłem uległy?
Przecież miałem tam w świecie do zrobienia tak wiele.

Lecz żadne głosy murarzy do uszu mych nie dobiegły.
Nie uchwyciłem tej chwili, gdy mnie od świata odcięli.
 

[ przełożył Zygmunt Kubiak ]
[ z cyklu "Ekdota poiemata" ]

Photo:  Ihsan*   licencja:  CC